martes, 4 de diciembre de 2012

El Diario.es :http://www.eldiario.es/catalunya/Quim-Arrufat-CUP-nacionalistas-conservadores-independentistas_0_75592449.html

Quim Arrufat: "No somos nacionalistas conservadores, sino independentistas políticos y de clase"

La CUP quiere ejercer de "tensor político" en el Parlament y recordar a la izquierda que "el poder del voto de la gente no es suficiente para cambiar las cosas".
El diputado considera la independencia como una herramienta para la transformación social, más allá de la cuestión nacional.
Quim Arrufat, diputado de la CUP en el Parlament, en la plaza Huesca del barrio barcelonés de Sants / Edu Bayer
Quim Arrufat, diputado de la CUP en el Parlament, en el barrio barcelonés de Sants / Edu Bayer

Quim Arrufat (1982) es uno de los tres diputados con los que se estrena la Candidatura d'Unitat Popular (CUP) en el Parlament de Catalunya. Desde 2009 es concejal en Vilanova i la Geltrú (Barcelona) y pronto dejará el cargo, porque uno de los límites que se autoimponen es no poder compatibilizar cargos. Arrufat aclara que de hecho "sería imposible", porque asegura que si va a haber tres diputados que no paren, estos serán los de la CUP.
¿Cómo valoráis los resultados de la CUP?
La valoración es positiva. Nos presentábamos para sacar representación, sino no lo hubiéramos hecho. No era un salto al vacío, sino que creíamos que había una falta de discurso y, con un proyecto municipalista detrás que lo avalaba, teníamos opciones reales de hacerlo posible. Sentimos que no se hayan sacado diputados en Tarragona o Girona, que estuvieron muy cerca y llevaban años desplegando una práctica política y una lucha muy válida, pero son unas elecciones con una particiapción excepcional, que nos ha sorprendido a todos. En este sentido, si Solidaritat con 100.000 votos entró con cuatro diputados, nosotros hemos sufrido por llegar a tres con 126.000.
¿Y qué hay de los resultados en general?
El descenso en escaños –que no tanto en votos– de CiU, lo leemos como un castigo a los recortes, al pacto con el PP, pero sobre todo a la arrogancia de haber querido vincular, burda y partidistamente, la posibilidad de libertad política para este país a su propia victoria como proyecto político determinado. También ha habido una reacción españolista, vehiculada a través de Ciutadans, por una desmembración discursiva y organizativa del Partido Socialista. Es una reacción preocupante porque estas elecciones eran entendidas por una mayoría social en Catalunya como plebiscitarias, no tanto por la independencia sino como condición previa al derecho a decidir. Por lo tanto, la propuesta españolista, básicamente, y al margen de todos los miedos identitarios, es no dejarnos decidir. Es un voto de prohibición de la libertad de decidir, que en términos prácticos niega a la sociedad catalana, que dice: “No, esto tampoco lo podéis hacer”.
¿Refleja el aumento de este voto que no hay una mayoría social clara a favor de la independencia?
No lo sabemos. Este es el principal problema, porque no podemos ni consultarlo. Lo que sí que hay es un miedo a la independencia. Pero los resultados son que hay 87 diputados a favor del derecho a decidir, una mayoría nítida y clara en unas elecciones con alta participación, por lo tanto entendemos que el paso más lógico y democrático es convocar un referéndum de autodeterminación caiga quién caiga.
¿Será fácil convocarlo en el panorama actual?
Hay que diferenciar las cosas. Una es formar gobierno, de una autonomía que hace 40 años que queremos muerta, porque no nos está sirviendo para nada en absoluto –y no en términos de déficit fiscal, sino para decidir como queremos nuestra sociedad–, porque no tiene competencias para nada de lo que es sustantivamente importante para las clases populares. El Parlament es otra cosa y no tiene que gobernar, sino que tiene mayorías para determinadas cosas. La Assemblea Nacional Catalana, con muy mala visión política y muy mala comprensión del momento, ha pedido un gobierno fuerte para llevarnos a la independencia, que básicamente es un gobierno de Convergència. Error, otra vez. Desvinculemos una cosa de otra. Si hay una mayoría social expresada en las urnas favorable a la autodeterminación, en una campaña donde ha sido el tema central, no importa el gobierno fuerte. Tenemos que hacer pasar el derecho democrático por encima del posibilismo o de la gestión concreta del dinero de los presupuestos. Son dos cosas distintas y si se vuelve a vincular, la volveremos a cagar, como lo ha hecho CiU, con su interés legítimo de apropiarse absolutamente de todo, vinculando la posibilidad de la independencia a su proyecto político y económico, que por otro lado entendemos que es nefasto para Catalunya.
¿A qué se deben los resultados de la CUP?
Es un misterio porqué vota la gente a la CUP: te encontrarás mil motivos. Nosotros hacemos una lectura de la realidad que se resume en tres ejes: democrático, social y nacional. Cuando decimos “Ho volem tot” (Lo queremos todo), no es solo un lema chulo, acertado o utópico. Entendemos que hay tres grandes crisis, tres grandes retos lanzados desde la calle: la movilización por una democracia real, aquella, como la última huelga general, contra el hecho que la crisis la paguemos entre todos, contra el poder financiero y la deuda, que es el mecanismo que tiene este para imponerse a las instituciones, y finalmente por la máxima libertad política, por la capacidad de decidir del pueblo catalán. Estos tres ejes, que son las tres pulsiones que han salido a la calle en grandes olas de movilización, son lo que defendemos. Por eso también decimos “És l'hora del poble” (Es la hora del pueblo). El pueblo no somos nosotros, la CUP es un elemento más.
¿Por qué es la hora del pueblo?
La cosa es que estas cuestiones están teniendo cero continuidad en las estructuras institucionales, en una transposición legislativa. ¡Ojo! Porque se está haciendo una barrera, que empieza a no ser de matices. O luchamos e imponemos estos cambios y que se empiece a mover algo, o básicamente estamos deduciendo que el sistema en su conjunto es antinosotros. Leemos tres grandes crisis, tres grandes retos y tres grandes propuestas de hacia donde debe ir la sociedad: Hacia una democracia real, hacia una redistribución de la riqueza que pasa por hacer cambios sustantivos con la reforma del poder financiero –no con la reforma laboral, no nos tenemos que reformar nosotros permanentemente–, y en la libertad política de este país para resolver la contradicción nacional.
Hay muchas maneras de abordar la cuestión nacional.
Nosotros no somos nacionalistas conservadores, ni etnicistas, ni racistas, sobre todo somos independentistas políticos y de clase. Queremos tener soberanía para poder decidir como queremos que sea nuestra economía y quién gana y quién pierde. Para que gane la mayoría, claro. Para poder decidir como pueblo catalán qué queremos, no para decirles a los que no hablan catalán “tú eres menos”, o lo que sea. Esto se lo ha inventado la derecha. A la CUP creo que la ha votado tanta gente catalanohablante como castellanohablante. Muchas veces se esfuerzan en que no pueda existir este espacio político, que plantee la soberanía catalana como una herramienta de transformación social para las clases populares y por lo tanto desde una concepción política totalmente integradora, multicultural. Es evidente que Catalunya es una nación, eso lo reconoce todo el mundo. Pero no porque tengamos que imponer el catalán, sino porque hay unas características económicas, sociales, culturales, lingüísticas, que hacen que seamos –como pueblo, como sociedad– sustancialmente diferentes de la sociedad de al lado y, por lo tanto, nos hace falta un marco que nos permita decidir, con toda la pluralidad de nuestra sociedad, qué queremos ser. No es el nacionalismo conservador, que dice que somos catalanes porque hablamos catalán. No va por aquí. Es porque tenemos una lengua propia que nos hace, como sociedad, hables la que hables, diferentes a Madrid, donde no hay este problema. Esta y muchas otras cuestiones –una configuración económica determinada, una imposición fiscal determinada, una historia de la burguesía y de la clases trabajadora determinada– hacen que consideremos que la sociedad catalana merece soberanía para decidir, y mientras no tenga este elemento de transformación social, no se le deja decidir nada. Entre el estado español y la burguesía terrateniente española y nuestra burguesía, han intentado convertir esta campaña en una lucha de banderas entre Partido Popular y CiU para polarizar el voto y que todo el mundo vote a la derecha. Es el negocio del nacionalismo conservador. Siempre ha sido este, enfrentar clases trabajadores con proyectos burgueses en los que ni unos ni otros velaran por ti.
Entonces el voto a la CUP no ha sido necesariamente independentista.
No, mucha gente no-independentista ha votado a la CUP. Entendemos que la formulación política que hacemos, no solo cuanto a democracia radical o a lucha social, sino también en qué tipo de independencia y soberanía estamos planteando, ganamos gente a favor de esa idea determinada de independencia. Hacemos nuevos independentistas, no nacionalistas, antiindependencia burguesa. Sumamos gente a la idea de que es posible construir, y esto no va contra los españoles. Si en Madrid o Murcia se sienten españoles por igual me parece muy bien, pero esto no tiene que comportar que no podamos decidir como pueblo. Es una formulación que han ido matando en los últimos 20 o 30 años. El nacionalismo trabaja para intentar acaparar toda la idea de Catalunya en una sola causa política, que es la de la burguesía catalana. Hasta ha conseguido que el nacionalismo de Esquerra se parezca mucho al de CiU. Con la diferencia que Esquerra no tiene los mismos intereses empresariales, pero la concepción teórica de su nacionalismo se parece mucho. Han ido matando una pulsión histórica; cuando ha habido momentos de cambios, movilizaciones sociales fuertes, la cuestión nacional ha dejado de ser un problema para las clases populares, y ha empezado a ser entendida como parte de la liberación.
¿Por ejemplo?
Salvador Seguí en el XIX o la misma CNT en los años 30. No tenían nada de independentistas, pero no tuvieron ningún problema en constituir el Comité de Milicias Antifascistas solo en Catalunya y declarar que era un gobierno independiente, hacer las colectivizaciones aquí y después federarse con los otros. Y el PSUC en la transición, mayoritariamente formado por trabajadores inmigrantes, también. No tienen ningún tipo de problema cuando ganan las clases populares en adoptar las libertades nacionales como forma emancipatoria y ese PSUC de mayoría castellanohablante inundó de banderas catalanas el 11 de septiembre de 1977. Las CUP están intentando recuperar esto. Lo iremos formulando y actualizando como le dé la gana a la gente y de acuerdo con nuestras necesidades, con las clases populares otra vez en marcha, y no vinculados a figuras históricas que nos tengan que imponer un determinado nacionalismo. Después de la crisis, parecía que la sociedad estuviera dormida y de repente se está reorganizando de forma bastante envidiable y está reformulando los términos del discurso político que interesa a las clases populares. Se está formulando otra vez el catalanismo popular, el independentismo político que intentamos definir.
La CUP nace de la Esquerra Independentista. ¿Se ha visto esta desbordada por el apoyo social que ha sumado la CUP?
La Esquerra Independentista, en un cálculo aproximado, no tiene más de 2.500 militantes en los Països Catalans, pero son muchos. Y son 2.500 activistas, que le dedican días y días a la seman. Se tiende a menospreciar mucho a l'Esquerra Independentista, pero ha conseguido en los últimos diez años tejer una red de 140 casals y ateneos, que en los pueblos o barrios donde están son motores de mucho activismo, repolitización, debate de ideas, ... A pesar de esto la Esquerra Independentista se ha visto desbordada por las CUP ya en los municipios, con 100 concejales y mucha expectativa. Ahora la CUP se ha visto desbordada, no por el éxito en diputados, sino por la cantidad de gente que quiere participar, no en el partido, sino en este espacio que se está creando. La cuestión es como reformular toda nuestra organización con esto. No diremos a la gente que se haga militante de la CUP, porque no buscamos crecer en poder como partido, sino empoderar la gente y el proyecto político, que se llamará CUP o como le dé la gana. Siempre hemos dicho que las CUP nos servirán hasta que nos sirvan. Las organizaciones se ven desbordadas y hay que repensar el espacio político, y esto es positivo. Las soluciones no están escritas en ninguna parte y nos tenemos que repensar, que es un reto interesante.
¿Cómo funciona el municipalismo?
Vilanova es la ciudad de más de 20.000 habitantes donde la CUP ha tenido más porcentaje de votos, así que nos funciona bastante bien, pero no hay una fórmula mágica. Son muchas horas de dedicación. Las izquierdas de este país le han explicado a la gente durante mucho tiempo que lo más práctico e inteligente no es militar y perder muchas horas sino hacer políticas de distancia y confiar en los partidos políticos. Nunca ha sido así. Cuando las clases populares han tenido organizaciones realmente potentes en este país ha sido porque ha participado mucha gente, que se ha dejado horas, que ha hecho mucha militancia. La gente a veces se olvida de esto y nos dice: “Bueno, os ha salido muy bien” y lo ve todo muy fácil. Aquí hay mucha gente que ha currado muchas horas desde muchos ámbitos distintos, de la Esquerra Indepentista y de fuera, que son los propietarios de esto. La gente lo llama asamblearismo, pero es básicamente respeto absoluto, porque el proyecto no es nuestro sino de toda esta gente.
¿De dónde viene este modelo?
Hemos aprendido mucho de los tres grandes ejemplos de municipalismo popular que se mantuvieron con la Assemblea de Catalunya cuando todo el mundo se afilió a los partidos en la transición, que eran Arbúcies, Sant Pere de Ribes y Ripollet. Son los tres que mantuvieron estructuras asamblearias y unidad por el cambio. Los sitios donde mejor ha aguantado son Ripollet y Ribes. En Ripollet había un sindicato y una candidatura y en Ribes, una entidad cultural y una candidatura. En la mayor parte de lugares donde salió adelante el proyecto que llamamos de unidad popular hay un ateneo, una plataforma de lucha social, y una candidatura. Un espacio de lucha social permite la confluencia de sindicalismo alternativo con organizaciones políticas. El ateneo sirve para conectar toda la gente. Es importantísimo para la izquierda tener espacios abiertos a la gente sin ningún tipo de miedo, no cerrarse nunca en ningún despacho, también para tener debates, para formar a la gente, repolitizando una sociedad profundamente despolitizada. Cuando empieza la crisis nos damos cuenta de que tenemos una sociedad y unas clases populares en Marte, viviendo en la otra punta del planeta. Los ateneos han servido mucho para formar una juventud, a partir de la idea de Ribes de una candidatura y un ateneo potente que haga actividad cultural, recupere cultura popular, ponga debates sobre la mesa, junte gente, haga comunidad, cree cooperativas, ... En 10 o 12 años la gente ha ido haciendo 140 casals y ateneos sin que nadie lo dijera. Esto no se decide en un despacho, es mucha gente trabajando, mucha gente creyéndose el proyecto.
¿Como candidatura como convocáis a la gente?
En Vilanova organizamos una o dos asambleas populares al año y hay unas 380 personas inscritas, que es toda la gente que ha pasado y ha querido inscribirse para continuar recibiendo los documentos de las asambleas, mientras que militantes de la CUP en Vilanova solo hay 18 inscritos. Hay mucha gente que nos sigue pero que lucha, por ejemplo, en la educación y cuando hay una asamblea popular viene. No quiere ser militante de la CUP, sino que cree que es un proyecto válido y quiere decir la suya. Nosotros les decimos que no se hagan militantes porque son muy útiles en la lucha que están haciendo. Gracias a ellos hay esperanza, no gracias a la CUP.
¿Y cómo se traslada todo esto al Parlament?
Nos fiamos bastante de la experiencia de los municipios, que es que el epicentro siempre es la calle y cuidar la gente que lucha, que es más importante que tu supervivencia como partido. En los municipios siempre pensamos: si en las próximas elecciones nos quedamos a cero concejales, que nuestro paso por esta aventura haya dejado un tejido muy potente. No utilizar a todo el mundo para unos resultados electorales, que es lo que hicieron los partidos de izquierdas en los años 80, cargándose todo el tejido asociativo por su éxito electoral. Nuestra obsesión es lo opuesto, y esto te hace trabajar con el epicentro en la calle. Por eso hay que estar en la calle, en la institución y en la creación de alternativas. Cada vez es más importante acompañar las cooperativas de consumo, finanzas éticas, medios de comunicación alternativos, … Poner en práctica la sociedad que aspiras a conseguir, porque sino todo es una mentira.
¿Qué función juega la CUP en este nuevo ámbito?
Hay una función básica que la gente espera que cumplamos en el Parlament que es extraer información, socializarla, haciendo una lectura y extraerla pidiendo mucha. Hay un desconocimiento profundo y absoluto de lo que se está cociendo en los lugares de no-decisión democrática de este país. No-decisión porque nuestros representantes son incapaces de decidir una cosa que vaya en contra de quien está dictando las órdenes desde el otro lado. Han perdido la capacidad de oponerse ni de plantar cara ni de hacer programas alternativos, todo viene impuesto por el mercado financiero, por el estado, por la Unión Europea, que es básicamente una extensión del mercado financiero bien planificado.
¿Os habéis encontrado esta incapacidad de decidir?
Nosotros ya estamos habituados a irnos del pleno municipal. Lo hemos hecho tres veces. El Estado te dice que tienes 25 millones de euros en facturas que no puedes pagar, te las pide y las paga, pero te impone un crédito. Para este crédito, te pasa la lista de bancos con los que tienes que firmarlo, y dice que ya lo ha negociado y que será al 6%. ¿Al 6%? Pero le han dejado dinero al banco al 1%, y recibimos la lista y ahí están Bankia, la CAM, todos los ladrones. No había ni uno que se salvara. Eso significa que hemos pasado de tener facturas atrasadas por valor de 25 millones de euros a deber 25 millones y 10 millones más de intereses que van a bancos intervenidos, a los que el Estado ha dejado dinero y ahora nos obliga a pagarles. Es una refinanciación descarada de los bancos a base de cerrar servicios, pero llega al pleno la votación de la aceptación de este crédito y decimos: la Candidatura está en contra. Entonces salta el secretario y nos dice que, por la reforma de la Constitución, no podíamos votar en contra porque se nos podían pedir responsabilidades penales. La ley manda votarlo por pleno pero no podemos tomar ninguna decisión que no sea sí, porque sino el ayuntamiento es intervenido. Pues hasta aquí hemos llegado, a mi no me elige la gente para que me digan qué tengo que votar. ¡A la mierda, hombre! Lo hemos tenido que hacer dos veces más, porque llegan ordenanzas fiscales y dicen: “Lo que votasteis en marzo...” ¡Pero nosotros no lo votamos! Pues ahí los bancos ya decían como teníamos que subir los impuestos en los próximos años. ¿Entonces por qué hacemos el pleno si no puede haber decisión democrática? Que nos notifiquen de lo que han decidido los bancos y nos lo leemos en casa. No sirve de nada irse del pleno, es un simbolismo, pero no es que seamos unos notas, es que es muy serio, se han cargado la democracia municipal, y por intuición en la Generalitat está pasando lo mismo. Nos están interviniendo la poca democracia que había.
¿Cuáles seran vuestras prioridades en el Parlament?
La primera es, por lealtad a lo que ha pasado en las elecciones, para poder empezar a tener soberanía, que se convoque el referéndum de autodeterminación, por dignidad. Pero después entendemos que las funciones que tendremos en el Parlament serán sacar información y hacer de tensor político. Nos dimos cuenta que entras en los ayuntamientos y con todas tus propuestas, toda tu exigencia de transparencia, cuestionamiento de esto y lo otro, a veces más simbólicas, a veces más importantes, de repente cambias el debate. Lo haces un poco más estridente porque lo llevas a cuestionar las bases sobre las que se han estado haciendo las cosas en los últimos 20 años por parte de todos y de repente resitúas a los demás. Obligas a las izquierdas a resituarse ideológicamente. Dicen: Si estos están diciendo cosas en las que creo pero están tan alejadas de lo que digo, es que se me ha ido bastante la castaña en estos últimos años. Esto servirá de tensor, porque es obvio que el espacio político que ha de poder transformar, empezar a ganar a los mercados. No somos nosotros, sino que será la mayoría social de este país, que tendrá que tener una práctica política y un discurso y una interfície representativa en las instituciones o donde sea que tendrá que tener un discurso consecuente con los cambios que hacen falta para poder redefinir la realidad, y esto ahora mismo no está en las izquierdas institucionales. Hay que tensionar esta izquierda y decirles que dejen de hacer un discurso placentero de “si ganáramos nosotros lo haríamos mejor”. No, porque no lo hicisteis mejor y porque las condiciones objetivas de las instituciones os harían recortar. ¿Por qué mienten si lo saben? ¿Por qué dicen que subirían el impuesto de sucesiones o inventarían una tasa que es imposible de aplicar porque no tenemos un Estado ni soberanía para hacerlo? ¿Por qué le dicen a la gente que sin que se muevan del sofá les solucionarán la vida y todo volverá a ser como antes? Vamos a luchar contra la derecha pero también a pensar la izquierdas. Son dos cosas distintas. Nuestros enemigos no son la izquierda institucional de este país, pero sí que se la debe hacer pensar y hacer reflexionar.
¿El objetivo para las próximas elecciones sería una candidatura de izquierdas más amplia?
El objetivo es que la mayoría social de este país, las clases populares, tengan organización, interfície representativa que pueda aplicar un proyecto en beneficio de todos, con los principios de la izquierda, de igualdad, justicia, redistribución justa de la riqueza.  Esto lo tiene que ganar la mayoría social de este país y consecuentemente, la CUP sola, dudo mucho que un día la tenga. Lo bueno será que el espacio de la izquierda en los próximos años se vaya reconfigurando. Eso no quiere decir que, como gobierna la derecha, nos juntamos la izquierda caiga quién caiga sin programa y sin saber dónde vamos, que es lo que están proponiendo ahora. Esto no sirve de nada más que para tener otro fiasco de tripartit e ir engrosando el problema. Antes de juntarse las izquierdas y crear frentes amplios debe haber programa y práctica política detrás. La práctica política es importante porque alguien tiene que defender la obra del gobierno. Tendrás enemigos que, si no sacan las armas, poco les faltará, cuando empieces a hacer cambios. Aquí y en todas partes ha pasado igual. O tienes un gran movimiento popular detrás, orgulloso de ti, con confianza, organizado, con estructuras, y esto no quiere decir un partido, sino una conciencia social, un tejido, con el que te puedes relacionar de formas muy diversas y rendir cuentas, o no sirve de nada, porque a la que entres a gobernar, en el primer mes te machacan vivo, por lo tanto solo por tu supervivencia física dejas de decir la mitad de cosas. Que es lo que pasó, en otro contexto, con el tripartit. Yo por trabajo me reunía con ERC o ICV y decían: el grupo Godó nos machaca, no podemos hacer nada… Si no podéis hacer nada gobernando porque el grupo Godó os machaca tenéis un problema. Haberlo pensado antes. O os gustaba explicaros la historia de que con corbata y presentándoos a las elecciones si sacabais suficiente para gobernar esto ya estaría, pero no es así. Eso significa que no vivimos en una democracia plena, que el poder del voto de la gente no es suficiente para cambiar las cosas, porque fuera de las instituciones democráticas –que de hecho en lo importante ya no son ni democráticas– sigue habiendo, cada vez más, un espacio  de poder donde se toman decisiones que nos afectan y cada día es más grande y no lo controlamos. Ni lo legislamos, ni lo controlamos y nos gobierna.

viernes, 12 de octubre de 2012

Galego en perigo de extinción

En Galiza estase a destruir o idioma do País, os impositores, unionistas e uniformadores españois (moitos militantes do Partido "Popular", a cabeza deles o Sr. Freijoo) fan o mesmo que cando a conquista de America queren extinguir a diferencia.
Un informe da Mesa pola normalización lingüistica revela que tan só 3% dos centros de educación infantil das cidades imparten o ensino en galego, 
En Lugo hai tres escolas de infantil que declaran impartir en galego; en Ourense, A Coruña e Santiago, dúas; en Ferrol, Pontevedra e Vigo só unha. “Non hai bilingüismo nin trilingüismo: hai exclusión e varrido do idioma propio”, apunta Carlos Callón.
En Galiza co Galego e a Cooperativa Avoescola traballan para ter futuro, faite soci@ en www.galizacogalego.com.
 

sábado, 5 de mayo de 2012

Concorde construit, discorde détruit!

Concorde construit, discorde détruit!


O domingo 29 saíron á rúa milleiros de persoas para manifestarse a prol dos dereitos colectivos e cívicos, como son a igualdade, a saúde ou a educación, entre outros. Durante todo o mes de abril choveron, nun mes de auga, as demandas en favor do dereito fundamental á educación e á conciliación, así como ao mantemento da escola pública.

No caso das escolas infantís públicas, queren – personaxes escuras de mentira fácil- levalas ao que a mediados do século pasado (anos 70) eran os xardíns de infancia e garderías, baleirando o contido educativo e impedindo que se prepare as persoas (infantes) para ser libres, solidarias e xustas.

Organizadas nas Anpas, as familias das escolas infantís de Narón deron un exemplo de compromiso en defensa do dereito á educación da infancia, pondo en valor a cooperación e aplicando a súa enerxía en facer valer os seus dereitos e os das súas crianzas.

Fomos moitos os que nos manifestamos a nivel individual nas rúas de Galiza en defensa dos dereitos públicos da cidadanía, mais tamén foron moitos os que quedaron a mirar dende a beirarrúa, algún con indiferenza. Non cuestiono os motivos persoais ou colectivos para non participar, seguramente que moi razoados e talvez atinados, pero hai momentos (na opinión deste ninguén) que, como fixeron as familias de Narón, debe prevalecer a unidade, a razón, o espazo común que resalte as coincidencias.

Igual acontece que este goberno tan relixioso quere mudar os dereitos cívicos por prestacións; subvencións que, a modo de graza, de esmola, poidan ser ofrecidos á cidadanía polo clientelismo e confesións de todo tipo. Será?

domingo, 8 de abril de 2012

Vergalladas

Vergalladas

Dáme a impresión de estar fóra de tempo e non dar entendido o que está a acontecer.

Non sei o que vai pasar coa Nosa Terra se os que teñen como fin defendela -cando máis necesidade hai- se distancian, na convicción de que só a súa idea é a que permitirá o futuro. Pola contra, resulta que os ladróns do propio, os usurpadores da vida, os espoliadores da razón están formando piña, repartindo o des-creto e a insidia para debilidade do bo e xeneroso, e facerse máis fortes.


Quen é o culpábel, quen é o inocente, non o dou sabido, mais non teño dúbidas de quen é a vítima. O votante non merece que, ademais, lle estean a dar malleiras coas súas propias mans.


Ao parecer, as vergalladas chámanse votos perdidos, votos pertencentes a moitas persoas anónimas e que, se cadra, ás veces son obtidos pola circunstancia do momento ou a imaxe do márketing.


Qué bo sería, meus, ao menos 300.000 persoas (votos) que escolleron as ideas en defensa da terra, da educación, do galego, da sanidade, do traballo, da liberdade, fixesen forza nunha idea común. Non haberá?

sábado, 3 de marzo de 2012

A destempo

A destempo

Pobre de min! Non caera na conta de que a sociedade (ao cento por cento) está dividida entre sociatas e peperos, entre separatistas e hiperespañoles (unionistas), entre xente de ben e de mal.


Pero caín da burra, carallo, cando me abriron os ollos nos medios de comunicación, mostrándome como os rapaces e rapazas de Valencia eran “socialistas e/ou de esquerdas de mal vivir”, cabreados co PP, que ao parecer tiñan calefacción pero que como toca-pelotas, en vinganza, non lles daba a gana de usala.


A falta de educación destes estudantes (que anda fatal segundo o Sr. Wert) obrigou a xefa da Policía e delegada do Goberno do PP en Valencia, dona Paula, a aplicar “o sentido común” (do PP do Sr. Rajoy) recollido no refraneiro popular de que la letra con sangre entra e quien bien te quiere te hará llorar.


Claro está que -non podía ser doutro modo- ante a “horda de guerrilla urbana e chusma estudantil” consentida polas malas familias e peores profesores-as, os defensores da liberdade, en auxilio da xente de ben, víronse na obriga, en deber e disciplina, de cargar contra os revoltosos; naturalmente, polo ben de todos.


En fin; que para poder ter opinión e pensar, hai que facer caso de quen ten esa facultade ben desenvolvida, como a dalgúns opinantes ou “tertulianos”, na súa maioría funcionarios de carreira de alto nivel (grupo A1, pagados polos impostos, amais da gratificación de opinador) e a do noso “tutelado” grande presidente (funcionario rexistrador da propiedade) cos seus grandes ministros.


Xa se sabe que o ninguén só acerta por casualidade, e por culpa deses “roxos” (esquerdistas-separatistas) de merda (con perdón) que o enganan... sempre erra.


Agora entendo como cada vez estamos (os ninguéns) máis libres e menos intoxicados, polo peche necesario de perniciosos xornais como Xornal de Galicia, Galicia Hoxe e A Nosa Terra ,en Galiza, ou Público en España.


As miñas xenuflexivas grazas e parabéns a Eses que cada día fan que o Ceo sexa máis próximo, e aos meus queridos “anxos da garda”, pola súa responsábel meditación protectora de folgas e demais males.


F.L

domingo, 19 de febrero de 2012

martes, 24 de enero de 2012

“Galiñiña”, que perdeches?

“Galiñiña”, que perdeches?


Cando se fala das privatizacións de elementos sociais (educación, sanidade, dependencia, oficinas de emprego, seguridade social...), debátese moito en termos económicos, viabilidade, xestión, beneficios..; pero o realmente importante é a súa acción de control da cidadanía, da súa vida e pensamento.

Marías Santísimas (poñan vostedes os nomes), na Galiza, privatizan a educación infantil de cero a tres anos, as garderías, acabando coa marca Galiñas Azuis (''sin ideología de serie''); ao final nin iso van deixar, nin a referencia formal, logo serán pasado e as chamadas Galescolas, prehistoria. Unha gran xogada de bo márketing e de des-memorización. Din que é para encher os petos dalgún amigo-a (de paso,si) e ademais (tamén de paso), colocan un xendarme -a empresa privada lucrativa- que lles garante conseguir o seu fin, que ao meu ver (a mirada dun ninguén) non é outro que o desmantelamento do modelo educativo das Galescolas baseado no respecto, na laicidade, na solidariedade, na cooperación, nos valores humanos, centrado no entorno local social e familiar e no uso da lingua propia como normal de comunicación.

Os educadores/as terán que someterse aos métodos e ideario da empresa adxudicataria e á compracencia dos “colocadores” das chamadas empresas de traballo temporal. Aí “han de ter”, eles, os de sempre, un “amiguiño” ao que recomendar.
A partir dese tempo, a educación infantil -á que ten dereito a cidadanía- estará en mans da precariedade, do enchufismo, da falta de pluralidade, da moda, na competitividade, na uniformidade de conciencias, para conformar unha infancia e, por medio dela, repercutir nas familias.
A perda do proxecto educativo das Galescolas-Galiñas Azuis, así como a súa desaparición como proxecto social, é un atentado á liberdade e ao dereito á educación dos galegos/as. Ante as dificultades económicas manifestadas pola Administración en Galicia con respecto á educación infantil de cero a tres, uns representantes da cidadanía dignos de ser deben promover a creación de alternativas non lucrativas que, en colaboración conxunta coas familias e educadores, favorezan unha solución propia, galega, universal, democrática, plural, social e participativa.

Se cadra, de continuar o desleixo social, veremos como as escolas infantís, feitas cos cartos de todas e todos, estarán nas (santísimas) mans de quen garante os puros valores de educar na moral e bos costumes, para maior gloria da dereita, única depositaria da verdade eterna.

viernes, 30 de diciembre de 2011

Neste histórico labor

Bos e xenerosos amigos e amigas:

Nesta tarde en que está a facerse noite, na regresión da nosa sociedade, onde a liberdade e o respecto perden fronte á manipulación e á tropelía, eu, que non posúo máis que a determinación de contribuír, coma vós, a unha sociedade máis xusta e igualitaria, plural e democrática, quero apelar á vosa implicación.

A lingua propia, como parte do pobo, morre cando a cadea de transmisión entre xeracións desaparece, sendo a infancia da cal depende o futuro, a parte máis feble.

Galiza co Galego nace, no ano 2009, como un movemento popular, resultado do debate social, co obxectivo de sumar máis de 3.000 compromisos a prol dunha Asociación que garanta o dereito á educación en galego.

Coa participación das asociacións en defensa da lingua, asociacións pedagóxicas, sindicatos e cooperativas de ensino de Galiza, Galiza co Galego elaborou un proxecto de Rede de escolas infantís, cun programa educativo común e aberto.

Conseguido o obxectivo dos compromisos en maio de 2011, o vindeiro sábado 28 de xaneiro teremos a asemblea de ampliación de Galiza co Galego, na que as máis destas tres mil persoas pasarán a ser socias para, así, podermos garantir social e economicamente o futuro da educación en galego con independencia e seguridade.

Galiza co Galego vai pór en marcha unha rede de ensino en galego, vai apoiar a viabilidade económica das escolas, vai axudar ás familias para exercer o dereito universal da infancia á educación, vai asegurar unha educación en galego laica, pluralista, democrática, de valores e de calidade.

É doado inscribirse e participar, por medio da súa web www.galizacogalego.com/altagcg ou no seu blogue http://limiargalego.blogspot.com/p/afiliacion-cgg.html.

Na certeza de que as boas e xenerosas persoas de Galiza axudaremos neste histórico labor, recibide unha forte aperta.

En Ferrol, en decembro de 2011

Francisco López
Presidente da Comisión Galiza co Galego.

lunes, 17 de octubre de 2011

Algo que facer?

Hoxe definitivamente comprobamos que o Xornal de Galicia (Xornal.com), tampouco se actualiza na rede e de feito está pechado.

O Partido Popular xa ten un "inmenso" control dos medios de comunicación en Galicia. O éxito do PP en Galicia, é un rotundo fracaso da chamada esquerda progresista galega que fiou todo ás bondades das subvencións e mercados, abandonando o concepto de militancia social e intelectual. Militancia social e intelectual que pese a contar cos medios, non descoida a chamada dereita.

Nin na Rede nin no Papel, nin nas Ondas o Partido Popular ten voces que fagan prevalecer outro discurso que non sexa o que din os seus dirixentes.

A voz da discrepancia, da crítica, ficará calada, manipulada, durante moito tempo, e se instalará un maior control na información, rabenando o dereito da cidadanía o coñecemento.

Algo que facer?


domingo, 9 de enero de 2011

Buscan o debilitamento colectivo

Ao fío desta cita:


STC (Sentenza do Tribunal Constitucional) 337/1994 no seu fundamento xurídico 9º:

(...) os poderes públicos -o Estado e a Comunidade Autónoma- están facultados para determinar o emprego das dúas linguas que son cooficiais nunha Comunidade Autónoma como linguas de comunicación no ensino, de conformidade co reparto competencial en materia de educación.”


Agora resulta de que a nosa garantía como pobo diferenciado está na Lei (e no seu “imperio”), que este pobo (galego) por si só non se deu, xa que temos que lembrar que da Constitución (lei de leis) do Reino de España é da que emanan as demais (estatuto, lei de normalización..., de pesca, do traballo, de educación...), foi votada en referendo por os españois, e por certo para algún despistado ... a Comunidade de Madrid ten dúas veces máis habitantes que Galiza.

Cumpre dicir que na Galiza vive o 6 % da poboación do estado, mentres na España que ten como única lingua o español (castellano) viven máis do 73% .

Que pasará cando os cidadáns españois (representados polo seus políticos e o seu estado) se farten de que haxa unha lingua menor, (como a cualificaban os franquistas e definen os seus herdeiros da dereita nacional- popular-española-catolicista) poño por caso o galego, que queira situarse de feito ao mesmo nivel que o español?

Coido que a resposta é doada, meus, tan só pasará a ser, o galego, unha lingua etnográfica e mesmo se lles é preciso inconstitucional.

As veces esquecemos (na defensa do noso) que en España os galegos representamos unha minoría , e os galegos conscientes da súa identidade (da necesidade da defensa da lingua propia) non somos todos.

Movementos contra das linguas do estado español distintas da maioritaria (castelán-español, ou español a secas), queren que a cidadanía “maioritaria” deixe de darnos a súa Gracia”, de tolerarnos o uso dunha lingua distinta da súa.

Xa vai tempo que andan con esa estratexia, elixen ás minorías, actúan contra delas, na procura da ruptura de calquera lazo ou alianza entre as mesmas, sementando xenreira e distanciamento.

Para elo é usado o terrorismo-violencia contra o pobo vasco, a crise-insolidariedade contra o pobo catalán, a indeterminación-incultura ( “se sube ou baixa”, parvos) contra o galego.

Buscan o debilitamento colectivo, así logo elixen a quen consideran máis feble, para o exterminar e avanzar no seu proxecto de uniformación.

Conviría recordar a reflexión que en 1945 realizaron os alemáns superviventes ao “uniformismo-Nazista”: "Primeiro foron eles , logo os outros, logo os ..., logo fomos nós, pero xa non quedaba ninguén en quen axudarse “.

Dáme o matinar que en axuda (os uniformadores) nos están a botar unha corda (con diversos envoltorios: adulacións, subvencións, proteccións, interpretacións, sentenzas ...), para que a atemos ao pescozo. De tirar dela (da corda) para salvarnos han de se encargar eles (xa saben quen, porque xa está dito).


domingo, 12 de diciembre de 2010

Sobre a teoría e a praxe, no tema do ensino, a lingua, o futuro e a infancia.

Sobre a teoría e a praxe, no tema do ensino, a lingua, o futuro e a infancia.


Para un mellor entendemento quero suliñar que o meu uso da verba praxe está en relación coa definición de que é unha actividade, unha acción encamiñada cara un determinado fin, conforme consta no dicionario da (R)AG.


Coido que cumpre mudar o paso, reparemos senón nestas situacións:


Quen exerce o Poder, sempre, realiza unha praxe, que responde a uns intereses e cuns obxectivos. Cando esa praxe, que ben sendo a maioría das veces, é contraria aos nosos intereses temos que facerlle fronte. Mais como?. Nun primeiro lugar, Nós, realizamos unha análise e logo de coñecer o que en previsión vai acontecer no desenvolvemento do suceso analizado, propoñemos e actuamos para resistir, evitar, neutralizar, .....


Podemos entender que a nosa defensa do galego no ensino público, a nosa reacción contra da discriminación lingüística,.... é consecuencia dunha agresión do poder.


Poñamos o caso de Nós sermos quen de facer unha acción, que antes como tódalas cuestións humanas non automáticas e cognitivas que saen da meditación e consciencia, ten un proceso teórico. A praxe (acción) das novidades que precisan da súa análise e valoración, para de novo iniciarmos á teoría, e facermos propostas para transformar, mellorar, manter, consolidar,.....


Podemos concordar que isto pode estar reflectido na posta en marcha dun proxecto concreto, como a rede popular de ensino de Galiza co Galego, na etapa infantil das Novas Galescolas....


As nosas enerxías poden ser desenvolvidas nun proceso de resistir.... ou en favor de transformar


Quere significar isto que hai dúas vías entre as que elixir: resistencia ou transformación?, eu entendo que non.


Coido que é necesaria a presión popular e da cidadanía sobre quen exerce o poder, con independencia do seu signo, que en permanente análise e mobilización realice as accións precisas para impedir os procesos involutivos e negativos do poder.


Mais faise preciso, imprescindíbel cando o poder é contrario ou laso cos intereses sociais, a determinación da acción popular, para poder transformar unha realidade no seu favor que doutro xeito sería imposíbel.


Así temos que opoñernos ao decreto en contra do galego, defender o galego no ensino público, estar en contra da discriminación lingüística.


Pero non podemos deixar de traballar, xa que senón ficariamos derrotados e sen futuro para ser quen de inverter a situación dende a acción directa popular da cidadanía.

A praxe da creación dunha rede popular de ensino dende a súa etapa infantil, que garante os dereitos á educación da nosa infancia, por ser sobor dela onde se exerce a prohibición de feito do uso e o intento de exterminio preciso do galego, é precisa e imprescindíbel.


Nas nosas mans, está.


Coido que as forzas galeguistas, nacionalistas, progresistas,.... logo dun pausado debate darán o seu apoio a cidadanía, na que moitas presumen de ser a súa cerna, achegando medios, e omitindo aplausos.

viernes, 26 de noviembre de 2010

Ou tomamos a iniciativa ou "suicidamos a nosa lingua".

Neste ano pecharon as aulas de galego nas cidades, pecharon as galescolas mudándoas por "galiñas azuis", agóchase o uso do galego como lingua á infancia. Agora queren afogar aos servizos de normalización lingüística (de galego) dos Concellos, pasando duns orzamentos de 801.708 € en 2009, a 397.710 € no 2011 (-50%). Os políticos excluíntes teñen no seu ideario a eliminación das linguas propias (galego...). Non son estas razóns dabondo para apoiar o proxecto (social, sen ánimo de lucro) dunha rede popular de ensino en galego?.

Acaso non hai 3000 ou máis galegos Bos e Xenerosos que queiran “determinarse”, que queiran facer?. É esta cantidade de cidadáns (3000) os necesarios para garantir o inicio e futuro da rede popular de ensino en galego que faga efectivo o dereito á educación da nosa infancia.

Acaso é moito facer un préstamo na vida (dunha única vez), de 100 euros?. É esta a cantidade que 3000 galegos terían que achegar para garantir o funcionamento das escolas, a súa independencia, pluralidade, laicidade e calidade.

Se cadra é un gran esforzo contribuír con 10 euros anuais á Comisión promotora de ensino Galiza co Galego? É esta a cantidade, que os socios achegan como axuda para que a Comisión poida difundir a idea da aprendizaxe en galego, ter actos públicos, manter entrevistas,.... por toda Galiza.

Comisión, por certo que, como no famoso debuxo de Castelao, está en obras e na que hai sitio para todas e todos..

Cumpre ler con xenerosidade o bloque de Galiza co Galego, coas chaves dos nosos Precursores. Matinar nas accións dos nosos emigrantes que mandaron diñeiro para escolas, para o desenvolvemento, que inventaron o himno e música da nosa nación , que fixeron efectiva a (Real) Academia da Lingua Galega, que fixeron presente a nosa lingua o noso ser na escrita, que mantiveron a resistencia. Eles ademais de manifestarse, facían.

A lingua da infancia, a lingua materna, adquírese nos primeiros anos, e tamén perdese. É na infancia onde a aprendizaxe marca a personalidade do Ser, onde pola nosa lingua, a nosa paisaxe, o noso clima, por toda a nosa contorna, facémonos galegos.

Reparade pois na importancia do proxecto da rede popular de ensino, na súa etapa infantil na que se está a traballar en Galiza co Galego para que funcione a partires do vindeiro ano 2011.

Galiza co galego vai en 2175 apoios, desexos de que se faga ensino en galego, pero necesita 3.000, 4.000, 5.000, ..., precisa de todas as Boas e Xenerosas persoas da Nosa Terra.

Galiza co Galego non pertence a ningunha organización, está a disposición de todos e todas no seu blogue: http://limiargalego.blogspot.com/


Ferrol 26 de novembro de 2010. Francisco de Limiar.

sábado, 6 de noviembre de 2010

Coma nenos píos con disfrace de mártir /artigo de Fran P. Lorenzo

Artigo censurado pola dirección empresarial de Galicia Hoxe propiedade da Editorial Compostela, dona tamén do “Correo Gallego” que distribuíese en Galicia en conxunto co diario El Mundo.


Coma nenos píos con disfrace de mártir

Fran P. Lorenzo

As minorías, sempre despreciadas por Feijóo, van sufragar cos seus cartos a diatriba papal
Despois de séculos de dominación, a Igrexa Católica aínda non se decatou de que o sincretismo relixioso que practica a galega xente non é un estrago calculado da súa doutrina apostólica e romana senón unha creación propia e singular deste pobo, unha máis. Santiago de Compostela é, nese sentido, un fecundo resultado da batalla histórica entre a ortodoxia vaticana e o paganismo local. Tamén o Camiño. Por iso todas as tentativas de reducir a espiritualidade dese roteiro á expresión unívoca dunha suprema fe en Deus son unha manobra avesa, calculada, para capitalizar un símbolo cultural e humano de Europa, patrimonio de todos así recoñecido. Neste sentido a visita do papa Bieito XVI a Compostela deixa fóra desta celebración aos milleiros de cidadáns que non profesan a relixión católica nin lle teñen lei a un dos patriarcas eclesiásticos que máis ten feito por estigmatizar e arredar do seo da Igrexa aos que non asumen a súa fundamentalista visión da fe e as súas teses retrógradas e lesivas, alérxicas ao tempo no que vivimos.

O desembarco papal non iría máis alá da descortesía política coas minorías que non o aturan a súa presenza se non fora porque esas minorías –máis ou menos masivas, pero sempre despreciadas por Núñez Feijóo– contribúen cos seus cartiños a sufragaren a inminente diatriba papal, disfrazada de mensaxe de amor.

O pasado domingo, nos diferentes oficios celebrados nas parroquias galegas, os cregos xa lle esixiron á freguesía o correspondente imposto revolucionario. A golpe de cepillo, como adoitan facer. Poida que a vontade das ovellas fora substraída polos seus pastores pero ese, sinceramente, non é problema dos que non pertencemos á secta; menos aínda daqueles que nin sequera aspiramos a mudar o eivado rumbo moral da institución. Se os practicantes queren poñer dez euros ou vinte do seu peto para avalaren a operación de márqueting da Xunta de Galicia e coroar un Xacobeo só grande en cifra de turistas, pois adiante. Pero non é admisíbel que ese saqueo millonario das arcas públicas se produza sin consulta previa, amparándose no suposto beneficio que lle reportará á cidade de Santiago a invasión das hordas católicas .

Haberá máis efectos colaterais no decorrer desta visita fetichista e pirotécnica do Papa. A suspensión do espazo civil, a clausura da libre circulación e o desenvolvemento dun estado de sitio efectivo, entre eles. Controis policiais, restrición do tráfico e rexistros domiciliares, incluídos, que afectarán singularmente a todas e todos aqueles cuxa vontade e albedrío van ser vulnerados en aras dun rédito político que, con iso contan os organizadores do sarao, beneficiará a todos os persoeiros que teñan acceso á fotografía oficial.

O alleamento da Igrexa Católica é un feito e velaquí temos un Goberno que subvenciona as proclamas delirantes e as bombas de racimo dialécticas da Conferencia Episcopal Española. Os bispos, os que concelebrarán a eucaristía express do Obradoiro, pedíanlle onte os cativos que na noite de Halloween –o Samaín céltico, a véspera de Todos os Santos– vistan precisamente de idem, de santos, e non de meigas, nin de zombies, nin de caveiras, para "estimular" a vida cristiá e loitar contra o profano desta celebración tan pouco pedagóxica. Propoño outros estilismos ben máis edificantes e píos: unha Santa Águeda cos peitos cortados encima dunha bandexa, unha virxe romana violada, un San Lourenzo con queimaduras de terceiro grao, ou un San Sebastián, cuberto de plasma e de saetas. Se é certo que o sangue dos mártires é semente da vida cristiá, non sei a que agardan eses pequenos para se sumaren á festa.

miércoles, 4 de agosto de 2010

É Tempo de facer, de pór mans a obra, ensino en galego.

É Tempo de facer, de pór mans a obra, ensino en galego.

En 1978, en decembro, votase a constitución do reino de España, ábrese a porta de que o galego sexa oficial en Galicia se así determinase no estatuto.

En 1979, referendo dos estatutos de autonomía de Catalunya e Euskadi, participan máis do 59%.

En 1980, en Catalunya e Euskadi nas primeiras autonómicas o voto procastelán-español foi sobre do 13%.

En 1980, decembro, referendo para aprobación do estatuto de autonomía, “a lingua propia de Galicia é o galego”, participa o 28,27%.

O 23 de Febreiro de 1981 prodúcese o golpe de estado, coñecido como 23 F, en contra da constitución e o estado das autonomías.

En outubro de 1981, na Galiza ca pantasma da represión franquista, nas primeiras eleccións ao parlamento galego, o voto as posturas españolas antigaleguistas, supón sobre do 60%.

Entre 1975 a 1981, a maioría da poboación consideraba o galego como residual e secundario, senón un dialecto do castelán (na teoría franquista), e que na política era utilizado case en exclusividade polo nacionalismo de esquerdas.

Eu teño o convencemento, e a certeza (a falar noutro tempo) de que si for posíbel si faríamos, na década dos anos 80, unha aposta polo ensino privado autorganizado e popular en galego.

A defensa da lingua realizada polo nacionalismo deu como resultado a recuperación da lectura e a escrita, pese a debates normativos.

Mais o fundamental non está na lectura e a escrita, o latín e grego son linguas mortas que pódense ler e escribir.

Non fai falla ter estudos de sociolingüística para concluír que a perda da transmisión oral dunha lingua supón a súa morte. A dereita excluínte do reino de España, sabe que cos medios de comunicación impídese o espazo ao galego, e que ás crianzas se lles manipula, vende e fala maioritariamente en castelán.

Resta dicir que estanse a perder falantes, primeiros falantes (as crianzas), de xeito debidamente planificado polo sector unionista español, que usa a escola en Galiza (pública e privada) para limpar calquera uso do galego, e impor o castelán.

A educación infantil pública, impulsada dende o galeguismo, (proxecto de galescolas, e inmersión lingüística nas cidades), na cal a lingua da infancia era o galego, no breve tempo que durou, supuxo a vivencia, e a recuperación de falantes.

Esta situación non foi do agrado dos impositores do castelán, que utilizaron todos os seus recursos mediáticos para recuperar o poder político e pechar os espazos en galego e as galescolas.

Cerca do 65% dos Pais e Nais (na enquisa trampa do PP) manifestaron que queren que os seus fillos aprendan a ler e escribir en galego.
Un mal resultado para a dereita española que tenta amañar impoñendo cunha pregunta (¿en que lengua le habla al niño?) ás familias a súa lingua castelá.
Pretende ademais, esta dereita, usar ás familias no ensino para impor a toda a cidadanía, como lingua propia (principal) de Galiza, o castelán.

Así convén non esquecer que o ensino público, sostido co diñeiro da cidadanía, está dirixido pola maioría política e económica gobernante, no caso en Galiza a dereita do reino de España.

Por elo e ante a imposibilidade de que haxa un ensino público en galego, agroma unha iniciativa privada, sen ánimo de lucro, de ámbito social, laico e popular: Galiza co Galego.

Por riba da forma da empresa de ensino ou a súa titularidade, está o dereito a educación das crianzas, os dereitos da cidadanía que desexa que os seus fillos/as aprendan en galego.

A educación non é un dereito que se poda postergar, adiar, exercer pasado un tempo, xa que non é doadamente recuperábel. As crianzas aprenden dende que nacen, non agardan a ter os dereitos, teñen que acomodarse ao momento.
Así non son estes dereitos (da educación) como aqueles de indemnización por despido, ou por expropiación forzosa.

Os dereitos das crianzas non poden nin deben agardar, este é tempo de facer, de por mans a obra como dicía Castelao.

Mais de 1800 galegas e galegos teñen dado o seu apoio a idea de Galiza co galego, porque é un proxecto de ensino plural, sen ánimo de lucro, popular, laico, social, democrático, integrador, transparente, transformador, universal, de traballo, de valores, de futuro.

Nota:
Este artigo, foi enviado ao
voceiro dixital Terra e tempo e quer ser o contrapunto ( exercendo o dereito de réplica) do artigo que co título: Ensino "popular" e "privado": conceptos irreconciliábeis. Ensino "universal" e "público": demandas irrenunciábeis. O galego na escola que o Sr. Robert Neal publicou neste medio.

domingo, 20 de junio de 2010

Galiza co Galego defende que o seu proxecto de escolas privadas reforzará o sistema público ao posibilitar a primeira ensinanza no noso idioma

Máis de 1.760 apoios

Galiza co Galego defende que o seu proxecto de escolas privadas reforzará o sistema público ao posibilitar a primeira ensinanza no noso idioma

Entrevista pulicada o 8/06/2010 en Galicia Hoxe

Por: Montse Dopico .

Francisco López é o presidente da Comisión Promotora da asociación Galiza co Galego

Galiza co Galego, a iniciativa creada para pór en marcha unha rede de escolas de ensino en galego, conta con máis de 1.760 apoios, pouco máis dun ano despois de comezar a súa andaina. Francisco López preside a Comisión Promotora deste proxecto.

Xa están traballando as comisións pedagóxica, económica, social, organizativa e comunicativa. En que consiste o seu labor?

Polo momento, en recoller información, buscar apoios.

Tiveron xuntanzas coa CIG e STEG, e coas asociacións AS-PG e Nova Escola Galega. Prevén ademais reunirse con UGT, CCOO, a Mesa... Aínda non hai acordos concretos...

Non houbo tempo. Os sindicatos e asociacións ven as nosas propostas asumibles, pero teñen aínda que analizalas no eido orgánico.

O obxectivo principal é crear unha rede de ensino en galego, para alumnos e alumnas de 0 a 16 anos. Pero non é só iso: é que sexa un ensino laico, que preste especial atención á formación no respecto aos dereitos humanos e ao medio...

É unha idea que está aínda en desenvolvemento. Queremos un ensino en galego, laico, pluralista e democrático, para formar individuos libres e solidarios. O obxectivo prioritario é o ensino de 0 a 3 anos. Porque hoxe moitos rapaces xa non teñen avós que falen galego, nin aldea, os medios empregan o castelán agás excepcións, e pecháronse as galescolas.

Antes das galescolas, a única posibilidade para educar os nenos en galego, polo menos nas cidades, eran escolas infantís privadas como Raiola en Santiago...

Na Coruña está Andaina, en Vigo hai outra...e mais polo país das que non sabemos. Trátase de poñer o traballo en común, o feito e por facer, aproveitar as sinerxias de todos : escolas, asociacións..., non queremos elitismos nen exclusións, senón que haxa unha rede de escolas nas que o uso do galego sexa normal.

Tedes máis de 1.760 apoios. E o obxectivo é chegar a 3.000, para crear a primeira escola.

Si, cada unha das persoas que nos apoian fará unha achega de 100 a 200 euros. Así formaremos un fondo para garantir o funcionamento da escola.-Despois os gastos de mantemento asumiranos os usuarios-. Eu creo que imos ser máis de 3.000. A idea é ter a primeira escola para o 2011-2012.

En realidade xa existía unha iniciativa similar: Vogal, Viveiro e Observatório de Galescolas...

Nós non sabiamos nada deles, a verdade. O que queremos é aproveitar a base social que temos, de toda a xente que quere un ensino en galego. A nosa proposta non é minoritaria, nin teórica. O noso forte non é reivindicar, é actuar. No país hai xente que quere e está a traballar no ensino en galego, pero ten dificultades, polo entorno, ou polo que sexa, nós Galiza co Galego imos a garantir que a infancia teña dereito ao ensino en galego.

O decreto do galego actual copia o anterior en parte da súa redacción: di que o profesor debe usar a lingua predominante do alumnado. A diferenza é que co anterior decreto decidíase cal era esa lingua no claustro, segundo datos científicos, mentres que agora son só os pais os que decidirán. Ademais, o decreto do bipartito establecía un mínimo da metade en galego para os contornos castelán-falantes. Non era doado de levar á práctica, en ningún dos casos. Por outra banda, as galescolas prevían cumprir o decreto e o plan de normalización, que recomenda que nos ámbitos castelanfalantes se imparta polo menos un terzo do horario semanal en galego... Cal é a súa proposta?

A cuestión é que na actualidade non hai espazo para o ensino en galego, sobre todo de 0 a 3 anos. Hai centros privados nos que non se lles permite ás educadoras falar galego nin entre elas, por se as escoitan os nenos. E o que non pode ser é que mandes á gardería un neno galego-falante e che veña falando só en castelán. O que nós queremos, para as nosas escolas, é que sexa de uso común o galego. Certo que a diferenza co decreto do bipartito é que en lugar de terse en conta o criterio dos profesionais, os datos, o determinante son os prexuízos.

A lei avala a existencia dun sistema paralelo ao oficial de escolas na lingua propia, -os tribunais déronlle o visto e prace ao modelo das ikastolas, por exemplo-. A tan enganosa enquisa aos pais revelaba que un 20 por cento querían un ensino monolingüe en galego. Partir diso pode ser un comezo. Pero, ao mellor, de manterse isto o problema é que teremos un sistema público en castelán e un sistema privado paralelo en galego. Así, e paradoxalmente, teremos dous modelos separados, que é que quería Galicia Bilingüe...

De Galicia Bilingüe non quero nin falar, porque para min non existe. O que ten detrás é o PP, que é o PP de España en Galicia. Nós non queremos separar, coma eles, que o que queren é manter o predominio do castelán e excluír o galego. Os galegos somos bilingües. As solucións como as do monolingüismo en galego non son o noso debate. Hai propostas nacionalistas de máximos. Pero a nosa formulación é máis ben práctica, non hai impedimento legal para ter unhas escolas de 0 a 3 anos nas que o galego sexa a lingua vehicular. Nós non somos tampouco imitadores do sistema das ikastolas. Simplemente, coa galiña azul o que vai pasar é que o galego quedará marxinado. Os lingüicidas saben que se o galego se adquire dos 0 aos 3 anos, vaise manter, e o que queren non é iso, senón exterminalo. O noso obxectivo non é deixar de lado o sistema público, é reforzalo incluso. Porque se temos nenos que aprenderon en galego en educación infantil, cando cheguen ao sistema público os pais quererán que se lles siga ensinando en galego, e eles. Como se van a un centro privado: falarán galego...

Está demostrado ademais que aprender na lingua minorizada é o que garante o dominio das dúas, a minorizada e a hexemónica. Así pasou no sistema público vasco, coa opción de ensino co éuscaro como vehicular, e no catalán, coa inmersión en catalán...

Ademais se dominas dúas linguas desde pequeno, tes maior facilidade para aprender máis, e estás en vantaxe fronte aos monolingües.

jueves, 29 de abril de 2010

O galego a chave do plurilingüismo.


O galego a chave do plurilingüismo.


Na Galiza máis de 1657 maniféstanse con Galiza co Galego en favor da competencia lingüística na linguas romances.


Levan tempo a promocionar, dende abril do pasado ano, no movemento Galiza co Galego, unha rede de ensino na Galiza que prestixie a lingua, que visualice a nivel popular a importancia de falar, aprender, e escribir en galego.

Unha rede popular de ensino que “busque a consecución por medio do ensino en galego, con métodos científicos a competencia lingüística nas linguas romances de tronco común como o portugués, catalán, castelán, francés, italiano,...” (punto 4 da definición). Máis información na páxina de Galiza co Galego

Os galego falantes, temos unhas posibilidades óptimas no dominio das linguas romances, xa que ademais do noso idioma, coñecemos e dominamos o castelán, entendemos o portugués, e dispoñemos dunha enorme facilidade de lectura e comprensión do italiano e do francés.


Isto sosteñen os autores da versión galega do EuroComRom do método “Sete peneiras. Unha entrada plurilingüe no mundo das linguas románicas”, os profesores universitarios: Sabela Labraña (de filoloxía galega) , Ignacio Vázquez (de filoloxía portuguesa), Tilbert D. Stegmann (de filoloxía románica) e Esteva Clua (de filoloxía catalá). Máis información en EuroCom.


Fai falla que os escépticos convénzanse e resolvan as súas dúbidas, e poñamos tod@s as mans a obra para conseguir a rede popular de ensino en galego. Axudando tod@s poderemos, sumando faremos posíbel o dereito a educación.

Máis de 1657 persoas teñen asinado o seu compromiso en Galiza co Galego, cada día engádense novos apoios, ....


As sete peneiras. Unha entrada plurilingüe no mundo das linguas románicas

EuroCom: Un camiño cara ao plurilingüismo en Europa

Fonte da información: Eurocom

EuroComRom: As sete peneiras. Unha entrada plurilingüe no mundo das linguas románicas

1. Introdución

1.1 Diversidade e riqueza lingüística en Europa

Europa vive actualmente un proceso de intercambio e de contactos mutuos na circulación de mercadorías e de persoas, así como no dominio da comunicación e da información nos medios da comunicación social; é un fenómeno que ata agora non se dera nunca –nin mesmo durante o Imperio Romano ou na Idade Media 'internacional'–. As comunidades lingüísticas europeas aproxímanse cada vez máis e o que cada persoa sabía de maneira moi xeral sobre o plurilingüismo tórnase nun contacto concreto con cada vez máis europeos de procedencia diversa falando outra lingua. A comunicación improvisada a través dunha lingua terceira, vehicular, que crea certa distancia, non pode satisfacer a necesidade de profundar nestes contactos, xa que ningún dos falantes nesta comunicación se expresa na súa lingua-materna ou na do seu interlocutor, co cal ninguén vai dar un paso en dirección ao outro.

O cidadán europeo é cada vez máis consciente da importancia das respectivas linguas-maternas como medio de aproximación aos outros. A opinión pública considera, no entanto, excesivo o tempo que hai que investir na adquisición de coñecementos suficientes que fagan posible a comunicación nas diferentes linguas dos cidadáns europeos cos que se está en contacto máis estreito. Por iso acotío se renuncia –naturalmente a contragusto– a unha auténtica diversificación das linguas.

É verdade que as nacións das comunidades lingüísticas de Europa subliñan sistematicamente canto amor e respecto teñen pola súa lingua-materna, mais logo recúan cando se trata de introducilas e implantalas nas escolas europeas, cunha base da reciprocidade. A comunicación profunda entre os europeos vese así obstaculizada. A libre circulación das persoas e a súa instalación nos países veciños permanece fortemente limitada en función da falta de preparación a través dun ensino lingüístico diversificado.


1.2 EuroCom multilingüe

O obxectivo da nova estratexia EuroCom consiste en facer posible que os europeos accedan ao plurilingüismo de maneira realista, ou sexa:

· sen incrementar do esforzo de aprendizaxe, é dicir, reducindo o esforzo;

· sen esixir unha competencia maximalista, isto é, recoñecendo o valor dunha competencia parcial para fins de comunicación.

EuroCom concíbese como complemento necesario á oferta do ensino de linguas nas nosas escolas. As máis das escolas europeas transmite, certamente, competencias nunha lingua estranxeira con éxito variable (o inglés, na maior parte das veces) e ata nunha segunda lingua para algúns (o francés ou o alemán). Pero así non se atinxe un plurilingüismo que se apoie na complexidade e na riqueza lingüística de Europa e que poida conducir a unha verdadeira competencia paneuropea.

EuroCom concíbese como un complemento á oferta tradicional de aprendizaxe de linguas, mais pode servir igualmente como proposta para unha reforma que facilite a aprendizaxe de linguas de maneira fundamental.


Atrancos

O principal atranco perante unha competencia plurilingüística máis ampla é de natureza psicolóxica e está intimamente relacionado coa motivación. Non é un problema de aptitude ou de intelixencia, nin sequera é unha cuestión de economía de tempo. O atranco principal é duplo: primeiro, responde ao feito de o individuo temer o esforzo de aprendizaxe, e logo, está directamente relacionado coa idea de que a opinión pública non considera o plurilingüismo como o caso normal, senón como unha excepción.

EuroCom proponse diminuír radicalmente o medo a un esforzo excesivo de aprendizaxe, así como eliminar a barreira mental existente sobre todo nos grandes Estados, presuntamente monolingües. A sociedade e os sistemas escolares de tales Estados teñen tendencia a considerar o plurilingüismo como sinal característico de subdesenvolvemento. Este prexuízo, que pasa case desapercibido e que é contrario ao que parecería lóxico, debería ser refutado por explicacións claras e distintas.

A Unión Europea, xunto cos gobernos rexionais e suprarrexionais podería exercer unha influencia positiva contra os prexuízos relativos ao plurilingüismo e ata mesmo erradicalos. Con todo, un programa para as linguas europeas non poderá facerse efectivo sen que a dificultade de acceder a outras linguas sexa reducida de modo significativo. Tal é o propósito de EuroCom.

O inicio

No paso dunha lingua coñecida a outra, o comezo –o primeiro contacto realizado coa intención de aprender esta lingua–é o momento determinante; é un momento decisivo no que se concentran as angustias, os medos e as resistencias. Unha estratexia que puidese ofrecer unha solución na cal non houbese esforzo de aprendizaxe, polo menos nun primeiro estadio, sería a condición previa para un éxito realista e pragmático nun programa de aprendizaxe das linguas europeas. EuroCom ofrece esta posibilidade.

Na fase inicial EuroCom proponlles aos estudantes unicamente cousas simples, ou máis exactamente, aquilo que os aprendices xa saben, pero que ignoraban saber. A experiencia proba que se atinxe así unha motivación moi elevada para o inicio da aprendizaxe: a intención didáctica e psicolóxica do noso método de aprendizaxe consiste, en efecto, en demostrarlles e probarlles aos estudantes que eles xa saben moitas cousas que non sospeitaban –coa finalidade de espertar neles a autoconfianza no momento da abordaxe da nova lingua–. Os estudantes decátanse, en primeiro lugar, de todo o que xa non teñen que aprender. Ven as vantaxes que poden obter a partir do capital lingüístico de que dispoñen, pero que aínda non concretaron verdadeiramente e do que deben tirar partido para o investir nunha nova lingua. Ven igualmente que de non reinvestilo, o beneficio acabará por perderse a longo prazo.

EuroCom receptivo

Seguimos unha estratexia que renuncia, en principio, a esixir habilidades de produción lingüística oral e escrita activas e concentrámonos na fase inicial, nas habilidades lingüísticas receptivas –a comprensión da escrita–. Fóra da infancia, a competencia lectora é o fundamento máis doado e máis sólido para o desenvolvemento posterior da competencia de comprensión oral, da produción oral e da expresión escrita. Alén diso, dada a importancia crecente da escrita, a competencia lectora está en vías de asumir un valor cada vez maior. O proceso de información e de decisión baséase cada vez máis en documentos escritos. Mesmo xa é posible, co ordenador, transcribir electronicamente a voz humana a texto, e o usuario preferirá sempre o texto escrito que pode captar con moita máis rapidez.


1.3 Ningunha lingua estranxeira é unha terra absolutamente descoñecida

O ensino convencional de linguas produce no estudante a impresión desmotivadora de que comeza a aprendizaxe a partir de cero, sendo un neófito absoluto. EuroCom, en troques, comeza por mostrar todo aquilo que xa pode descifrar nun texto utilitario desta nova lingua. EuroCom activa rapidamente as competencias existentes mais non exploradas. Pescudar os elementos comúns naquilo que nos parece que é estranxeiro pasa por dúas bases lingüísticas:

1. o parentesco existente entre as linguas,

2. o léxico internacional, cunha base común en amplos sectores da vida moderna e das linguaxes especializadas.

A primeira base é prioritaria porque, a maiores do léxico, permite detectar os elementos coñecidos na estrutura lingüística da nova lingua, nos sons, na morfoloxía, na formación e estrutura das palabras ou na sintaxe.

A dedución optimizada

Procurar elementos coñecidos no que nos é descoñecido é un proceso que se deriva da capacidade humana de transferir experiencias vividas, significados e estruturas coñecidas a novos contextos. EuroCom adestra o estudante a recorrer permanentemente a esta capacidade no momento de pasar a unha nova lingua. O obxectivo é a mellora a capacidade de dedución. Pero ao facer isto, non se lle pide ao estudante nada que el non saiba xa; debe unicamente aproveitar o mellor posible aquilo que xa posúe e xa sabe. EuroCom fornece todas as axudas necesarias para que, cun mínimo de esforzo de aprendizaxe, acade un máximo de dedución axeitada. EuroCom ofrece a cadaquén a posibilidade de autoaxuda.

En oposición ao ensino tradicional de linguas estranxeiras, onde só se trata de se os resultados son correctos ou falsos e onde todo o que non sexa completamente correcto será considerado sen valor, e ten que ser corrixido, no método EuroCom calquera acto comprensión aproximadamente correcta ten o seu valor. Isto é extremadamente importante para a motivación.

Dunha maneira xeral, no EuroCom consideramos que todo o que leva a deducir o sentido global e permite unha comunicación mínima efectiva é xa unha prestación importante. Isto pode motivar o estudante a procurar unha corrección positiva, así como un adestramento suplementario. Os erros non son simplemente incorreccións. A maior parte de erros e deducións equivocadas son froito de accións intelectuais coherentes e lóxicas. É indispensable que esta parte sexa desenvolvida de forma motivada e valente; os estudantes deben empregar cada vez máis as deducións sen medo a enganarse.

Todo aquilo que xa sei

A estratexia EuroCom organiza os dominios nos cales se poden recoñecer elementos coñecidos de cada lingua nova sempre que esta pertenza á mesma familia ou ao mesmo tipo de linguas. Son sete ámbitos que chamaremos as sete peneiras. O método será mostrado deseguido cun exemplo da familia das linguas románicas (EuroComRom), mais o mesmo modelo pode ser aplicado á familia das linguas xermánicas(EuroComGer) ou eslavas (EuroComSlav).

Durante os sete procesos de filtrado, o estudante vai seleccionando información lingüística, como o buscador de pebidas de ouro no curso dun río. El saca da nova lingua todo o que xa lle pertence, porque dispón deses elementos na lingua que coñece. Despois de ter peneirada sete veces a lingua á procura de elementos coñecidos, verifica que un texto de xornal na nova lingua (por exemplo, no campo da política internacional) é doado de entender no que toca ás informacións esenciais. Partindo destes datos, decátase de que pode comprender o sentido das outras partes do texto cunha boa aproximación.

A división sistemática en sete dominios diferentes faise por razóns didácticas. O estudante debe ser consciente de cales son os ámbitos que lle aseguran unha comprensión efectiva. Na xerarquía dos diferentes dominios, ás posibilidades de recoñecemento evidentes e inmediatas sucédense as posibilidades que esixen unha ollada máis vixilante e un pequeno exercicio. Tras a fase didáctica inicial, o traballo práctico de exploración e comprensión do texto deberá recorrer de xeito simultáneo e sen orde xerárquica ás sete peneiras indistintamente, de acordo coas esixencias do texto.


1.4 As sete peneiras

Coa primeira peneira extráese da nova lingua o vocabulario internacional [VI]. Este léxico foi creado para todas as linguas no desenvolvemento moderno da vida humana e do pensamento. Élles común a todas elas e apóiase en boa medida nunha base latino-románica, o que favorece moito as linguas románicas nesta primeira peneira. Un adulto posúe preto de 5000 destas palabras, sendo quen de recoñecelas sen esforzo noutras linguas, xa que en xeral se atopan modificadas moi lixeiramente. O vocabulario internacional, á par dos nomes de persoas e de institucións internacionais comúns, así como termos xeográficos, etc., forman a parte do texto que nun artigo de xornal (por exemplo, de noticias internacionais) pode ser comprendida inmediatamente. Este vocabulario é, doutra banda, moi frecuente e claramente maioritario neste tipo de texto.

Coa segunda peneira fíltrase o vocabulario específico común á familia das linguas románicas: o léxico panrománico [VP]. Esta peneira móstranos como o coñecemento dunha soa lingua románica representa xa unha porta aberta a todas as outras linguas da mesma familia. Os estudantes que xa teñan investido nunha segunda lingua románica poden de aí tirar beneficio para a aprendizaxe doutras linguas románicas. Preto de 500 palabras do noso pasado latino común existen aínda hoxe no vocabulario básico da maioría das linguas románicas.

É só coa terceira peneira que serán utilizados os parentescos léxicos de maneira estratéxica: a través do recoñecemento das correspondencias fonéticas [CF]. Numerosas palabras, de uso frecuente, non son facilmente recoñecibles a primeira vista porque experimentaron modificacións fónicas diferentes. O método EuroCom pon a disposición do aprendiz todas as formas de correspondencia dos fonemas para que poida recoñecer facilmente o parentesco da palabra e, deste xeito, o seu significado. As descubertas que cada estudante fai no contacto cunha lingua emparentada son sistematizadas por un número restrinxido de correspondencias entre fonemas. O estudante pode, así, analizar inmediatamente unha cantidade de evolucións históricas e recoñecer a palabra na súa nova roupaxe, mobilizando poucos esforzos de aprendizaxe e partindo, en cada caso, dun exemplo preciso; sabendo que 'noite' corresponde ao francés 'nuit', ao español 'noche' e ao italiano 'notte', pódese deducir que ao termo 'leite' corresponde 'lait' en francés, 'leche' en español e 'latte' en italiano.

A cuarta peneira refírese ás grafías e as pronuncias [GP]. As linguas románicas utilizan certamente as mesmas letras para transcribir os máis dos fonemas; algunhas solucións ortográficas, no entanto, son mesmo así diferentes e impiden o recoñecemento inmediato do parentesco da palabra e do seu sentido. EuroCom sistematiza as diferenzas adoptadas por cada lingua nun cadro sinóptico e demostra a lóxica da convención ortográfica, resolvendo así as dificultades de comprensión resultantes da diversidade de grafías. Abonda con que o estudante preste atención, unha única vez e de forma consciente, a un número limitado de fenómenos. Paralelamente, algunhas convencións de pronuncia tórnanse transparentes e son utilizadas para demostrar o parentesco entre termos: descóbrese daquela que palabras escritas de xeito diferente poden ser idénticas respecto á súa pronuncia.

A quinta peneira aproveita a vantaxe de que en todas as linguas románicas os nove tipos de estruturas sintácticas panrománicas [SP] son fundamentalmente idénticos. A persoa que é consciente deste feito, poderá medir inmediatamente ata que punto os seus coñecementos sintácticos dunha lingua románica lle van servir de axuda para situar a posición dos artigos, dos substantivos propios e comúns, dos adxectivos, dos verbos e das conxuncións nas outras. Mesmo nas numerosas oracións subordinadas (relativas ou condicionais), a posición sintáctica das palabras é transparente dabondo. Partindo destas estruturas sintácticas panrománicas, pódese illar facilmente as singularidades de cada lingua e facelas transparentes coa axuda dunhas poucas indicacións.

Coa sexta peneira, EuroCom pon á disposición do estudante unha fórmula básica para entender os elementos morfosintácticos [MS], coa cal se pode chegar ao mínimo común denominador das diferentes palabras gramaticais ou terminacións de palabras (por exemplo, como recoñecer unha primeira persoa do plural nas linguas románicas). Deste xeito facilítase a comprensión das estruturas gramaticais. Os elementos morfosintácticos son os elementos máis frecuentes dun texto, de aí que o seu recoñecemento sexa moi útil.

A sétima peneira consiste nunha lista de prefixos e sufixos [FX]. Permite a análise de palabras compostas separando a raíz dos afixos. Chega con lembrar un pequeno número de prefixos e sufixos latinos e gregos para poder descodificar unha morea de palabras.

A través das sete peneiras de selección, o estudante verificará que dispón dun gran repertorio de elementos xa coñecidos no dominio léxico e gramatical dunha lingua románica. E isto pódese aplicar a varias linguas dunha soa vez. O mérito de EuroCom é aquí estratexicamente decisivo: non hai un progreso penoso dunha lingua a outra e logo á seguinte, pois, mercé a un esforzo único, a porta ábrese ao mesmo tempo para todas as linguas. Así, por tanto, xa non é vantaxoso nin económico renunciar ao obxectivo de coñecer moitas linguas. Pola contra, restrinxir a aprendizaxe a unicamente unha lingua sería sinónimo de desperdicio de coñecementos e de información.


1.5 As diversas linguas en particular

Na segunda fase da estratexia EuroCom, o estudante é incitado a abandonarse un pouco máis á súa motivación persoal e a establecer centros de interese particulares na familia das linguas filtradas polas sete peneiras.

EuroCom propón breves retratos de seis linguas románicas, faladas en total por case un billón de persoas. Estes breves retratos, coa axuda das sete peneiras, van facer que o saber lingüístico mobilizado se torne sistemático, completándoo.

O breve retrato comeza con indicacións relativas á implantación xeográfica da lingua e ao número de falantes. Permite unha visión de conxunto do desenvolvemento histórico desde as orixes ata os nosos días, indica os dialectos máis frecuentes e as variantes.

A parte máis importante é un resumo que presenta de maneira condensada as particularidades típicas, idiosincráticas, de cada lingua, moi especialmente: a pronuncia, a ortografía e a estrutura das palabras. Deste xeito, as impresións auditiva ou gráfica que, ás veces, o estudante non integra senón de maneira difusa, son explicitamente formuladas e feitas conscientes. A lingua fica entón claramente diferenciada en relación ás outras linguas emparentadas, para que no estudante se debuxe con nitidez, sobre o fondo do parentesco e da semellanza das linguas evocadas polas sete peneiras, a particularidade de cada unha delas.

Esta caracterización é seguida dun mini-léxico coas diferentes categorías de palabras (mini-gramática incluída) no cal se propoñen de forma sistemática os 400 elementos léxicos máis frecuentes: numerais, artigos, preposicións, nomes comúns máis importantes, adxectivos, conxuncións, adverbios de lugar, de tempo e de cantidade e ata os 20 verbos máis frecuentes nas súas formas regulares e irregulares. Así, atoparanse listadas sistematicamente as palabras accesibles polas sete peneiras. Serán completadas polas palabras frecuentes e importantes que eventualmente só aparecerán nunha das linguas. Nun léxico alfabético final aparecen, pois, as palabras estruturais de cada lingua, que representan do 50 ao 60% dun texto corrente. Nesta lista estarán destacadas as palabras que non puideron ser adquiridas durante as sete peneiradas e para as cales se recomenda unha atención especial. Por sorte, estes particularismos constitúen un grupo reducido de termos, aínda que sexan frecuentes (preto de 12 palabras por lingua).

Os breves retratos das linguas son presentados intencionalmente dunha forma concentrada e sintética: preténdese cun mínimo de input na aprendizaxe (preto de 12 páxinas por lingua), chegar á obtención dun máximo de output para a comprensión de textos escritos.

Con este método e o conxunto de informacións estratéxicas que proporciona, o estudante dispón dunha base sólida para o desenvolvemento da súa competencia receptiva, competencia que pode aumentar rapidamente coa lectura de textos diversos. Iso facilitará o paso á recepción de textos audio e ao tempo poderá motivar a expresión oral dunha maneira ou doutra. Con todo, é preciso subliñar que a adquisición dunha boa competencia receptiva de varias linguas representa en si mesmo un obxectivo fundamental para a cultura europea.


1.6 EuroCom como manual de aprendizaxe

O EuroCom pódese empregar como manual de aprendizaxe nas universidades, institutos e escolas de idiomas, baixo a supervisión de profesores que se dedicaron ao ensino de linguas estranxeiras diversas. É un complemento aos materiais e manuais existentes para a aprendizaxe das linguas que cada estudante poderá utilizar segundo as súas necesidades. En principio este libro pode ter unha función introdutoria en relación aos manuais convencionais de aprendizaxe das diferentes linguas. Os cursos de linguas individualizadas pódense así acelerar e simplificar. O tempo que se gaña pódese investir na aprendizaxe doutras linguas.

O profesorado non ten necesariamente que saber todas as linguas tratadas; chega con empregar a estratexia EuroCom para a abordaxe de cada nova lingua; situarase así perante o desafío, xunto cos outros estudantes, de descifrar un texto na nova lingua. Neste sentido, a utilización deste manual é igualmente interesante para grupos sen profesor na medida en que os participantes de varios dominios lingüísticos se complementan como expertos nas diversas linguas. No caso de que este libro se empregue na autoaprendizaxe, cumprirá utilizar medios auditivos para acceder á pronuncia correcta de cada unha das linguas.



1.7 Aprendizaxe de linguas e motivación

A utilización sistemática das semellanzas entre linguas é unha estratexia que ata agora se utilizou pouco para acceder ao plurilingüismo. Co emprego desta estratexia EuroCom facilita así o proceso de aprendizaxe. Pero do mesmo xeito, tamén a motivación persoal e subxectiva será decisiva. Un terreo favorable para o plurilingüismo dependerá da medida en que as experiencias anteriores coa aprendizaxe das linguas tivesen sido coroadas de éxito ou fracaso. Por iso, antes de comezar a traballar con EuroCom deberemos reflexionar sobre as angustias e os prexuízos que rodean o plurilingüismo para eliminar as barreiras subxectivas.

As cinco angustias

Nos países onde non se ten o hábito do multilingüismo, atopámonos sobre todo con cinco tipos de angustia, ou con factores desfavorables á motivación do individuo, que dificultan o acceso a outras linguas. Cómpre ser consciente destas angustias para as desactivar mellor e, no caso de se tratar de argumentos simplemente falsos, é preciso refutalos.

1. «Son demasiado vello. Unha lingua só se pode aprender de pequeno» Esta perspectiva subestima a capacidade de aprendizaxe dos adultos. Ao contrario, cómpre ter consciencia de que as vantaxes de que dispón un neno (moito tempo, moita enerxía lúdica para identificarse coa lingua que é necesario aprender) son, como mínimo, amplamente compensadas polo saber e pola experiencia que o adulto trae consigo. Un adulto pode obter en numerosos dominios unha progresión moito máis rápida na aprendizaxe do que un neno, sobre todo cando se debruza intensamente sobre o seu obxecto de estudo e se atopa abondo motivado para aprender a nova lingua. No adulto, o feito de escoitar atentamente e de pronunciar correctamente está igualmente ligado á súa actitude, á confianza en si mesmo e á disposición en querer inserirse moi rapidamente noutro ambiente lingüístico.

2. «Non estou dotado para as linguas» Non existen persoas non-dotadas para as linguas (salvo en caso de perturbación cerebral): cada ser humano aprendeu a súa lingua materna; pode, da mesma forma, aprender outras. Decote esquecemos que a adquisición da lingua materna foi un proceso moi complexo e moi longo e que, en relación a iso, a adquisición dunha lingua suplementaria é ás veces extremadamente rápida. O que se agacha tras a desculpa «non estou dotado para as linguas» é xeralmente unha motivación desfavorable, unha falta de disposición e de forza de vontade para adaptarse a unha nova situación.

3. «Vou mesturar todo ao aprender unha lingua próxima á miña lingua materna. Teño medo das interferencias» Atrás desta interpretación negativa do paso dunha lingua a outra coa que estea emparentada, agáchase a idea de que na cabeza non hai lugar para moitas linguas. Pero, tal como acontece con outras facultades humanas, para as linguas é igualmente verdade que cantas máis linguas se aprenderon, máis facilidade se ten para aprender outras novas.

No que fai á interferencia lingüística, cómpre ser consciente da vantaxe que supón poder recoñecer inmediatamente as palabras dunha lingua estranxeira sen grande esforzo de aprendizaxe, mercé á súa semellanza coas doutra lingua. De reflexionarmos sobre a dificultade de mesturar as nosas linguas europeas con linguas como o árabe ou o xaponés –coas que non hai practicamente ningún lazo de parentesco entre as palabras–, repararemos claramente na enorme vantaxe que nos ofrece a posibilidade de 'mesturar' linguas e aceptaremos agradecidos a incerteza inicial relativa á forma precisa da palabra. Por outra banda, é importante non esquecer que a medida en que o contacto coa nova lingua se vai intensificando, desenvólvese progresivamente unha percepción –intuitiva pero, ao tempo, moi clara– que permite distinguir cales son as palabras, as estruturas e os sons que pertencen ás respectivas linguas. De novo, pagará a pena subliñar que no principio da aprendizaxe dunha lingua é moi agradable poder ser auxiliado por outras linguas próximas; e iso non é un atranco, senón unha gran vantaxe.

4. «Se aprendo unha nova lingua, arríscome a perder as outras linguas estranxeiras que sei» Durante a aprendizaxe dunha nova lingua, prodúcese unha adaptación total ao novo medio, sobre todo se a persoa se atopa no país en que se fala esa lingua. É normal que non se poida pasar de inmediato a unha lingua aprendida anteriormente cando se está a aprender con intensidade outra lingua. Quen sexa consciente deste fenómeno debe manter unha actitude relaxada e, logo dalgúns minutos reparará en que a conversa dubidosa e insegura volve ser fluída. Isto é igualmente válido para as linguas que non practicamos durante un certo tempo. Quedan en situación “de reserva” no noso cerebro. Só é preciso un bo estímulo para reactivalas.

O que si é importante é que a persoa non se deixe bloquear polo medo. Cando se reprende o encontro cunha lingua xa coñecida, a persoa débese conceder unha boa dose de confianza. É preciso estar convencido de que as competencias lingüísticas adquiridas anteriormente estarán axiña dispoñibles no contexto dunha conversa ou dunha lectura intensiva.

5. «Non me atrevo a falar unha lingua en canto non a saiba correctamente» Atopámonos aquí no quinto estadio das angustias que supón a aprendizaxe das linguas, ou sexa, a manía da perfección. A idea de que unha lingua só poderá ser empregada cando sexa falada ou escrita de forma absolutamente correcta bloquea cada tentativa de uso lúdico e experimental. A escola, cos erros subliñados en vermello, as notas e os castigos, esquecendo os encoraxamentos, inculcounos esta tendencia de autocensura e autopunición. Cómpre a liberación de todas estas forzas para poder entrar de xeito relaxado e motivado nunha nova lingua. Na escola, a utilización da lingua está regulamentada polas notas; así, evitar os erros é unha cuestión de supervivencia. En cambio, de orientármonos cara á competencia comunicativa, calquera enunciado, por defectuoso que sexa, é eficaz sempre que o interlocutor chegue a comprender o significado aínda coa axuda de preguntas subsidiarias.

O valor de falar cometendo erros e a adquisición de estratexias para a autocorrección gradual é un bo camiño para acadar unha competencia cada vez maior, partindo dunha competencia activa reducida.

A competencia perfecta nunha lingua estranxeira era considerada, en xeral, un símbolo de formación superior, un factor de prestixio social. Moitas persoas partían do principio que dominar unha lingua de forma defectuosa (pero suficiente para a comunicación) denotaba falta de instrución, cultura superficial e un nivel social baixo. Pero é ao contrario, cada competencia lingüística suplementaria –aínda que se trate dunha competencia só lectora ou dunha competencia verbal elemental ou mesmo defectuosa, representa un suplemento na formación, na experiencia e no saber. Quen, por falta de competencia en lingua estranxeira e por falta de vontade para experimentar, non fai erros, non posúe ese suplemento.

Se somos conscientes de que levamos perfeccionando a propia lingua materna durante a vida enteira, podemos autorizarnos a falar outras linguas para experimentalas; ao primeiro con máis erros e logo, con máis perfección. A necesidade de mellorar non ten que desmotivar a ninguén para comezar a empregar unha nova lingua.

As cinco «angustias» aquí tratadas representan o esencial dos atrancos subxectivos para a aprendizaxe das linguas, segundo as respostas obtidas nunha enquisa realizada a estudantes na Universidade de Frankfurt . Estes obstáculos poden ser superados coa concienciación da irracionalidade destes medos e coa teimosía na importancia da motivación. Alén diso, é preciso subliñar que de centrármonos na adquisición de competencias receptivas, eses atrancos practicamente non teñen importancia:

* a interferencia lingüística axuda moito na lectura, concretamente cando unha persoa se serve de asociacións entre as linguas para resolver un problema;

* é certo que durante a adquisición de competencias receptivas se poden producir deducións falsas, pero non se producirán “erros” nas linguas que se están a aprender.

1.8 Os principios de EuroCom: en que consiste a estratexia EuroCom?

Novas linguas que, en realidade, xa coñecemos

* EuroCom mostra como a aprendizaxe de linguas é doada cando existe un parentesco entre elas.

* EuroCom proba que a persoa que fala unha lingua europea xa coñece moito da maioría das outras e que, xa que logo, non comeza de cero; pola contra, trae consigo unha gran cantidade de saberes lingüísticos para a nova lingua. O estudante descobre que as linguas veciñas non son linguas tan estranxeiras posto que en boa parte xa lle pertencen; así adquire confianza en si mesmo e ao tempo, motivación para non desaproveitar estes saberes lingüísticos.

* EuroCom permite que o estudante sexa consciente das súas capacidades de reconstruír o sentido descoñecido coa axuda de deducións analóxicas e do aproveitamento da lóxica do contexto. EuroCom optimiza estas capacidades.

* EuroCom fixa obxectivos lingüísticos inmediatos e realistas. Tende a un aumento de competencias parciais no dominio de numerosas linguas, en troques de tender a un perfeccionamento ilusorio dunha ou dúas linguas estranxeiras, pois a verdadeira diversificación lingüística europea comeza alén das linguas estranxeiras «estándar», como o inglés, o francés ou o alemán.

* EuroCom concíbese como complemento do ensino tradicional das linguas ou como estratexia para facilitar e acelerar a súa fase inicial.

* EuroCom completa deste xeito a oferta tradicional do ensino das linguas no seu aspecto máis feble que é, sobre todo desde un punto de vista europeo, a falta de diversificación.

* EuroCom diríxese a un público europeo máis vasto que aquel que é o branco dos métodos didácticos tradicionais, baseados na «near native language competence», valorando así as competencias lingüísticas parciais en numerosas linguas.

* EuroCom contribúe a que os europeos poidan revalorizar máis fortemente as linguas maternas (tamén a propia) e permite liberalos da imposición dunha lingua terceira vehicular, como saída única para a diversidade lingüística.

* Finalmente, EuroCom pon de relevo o feito de as culturas europeas seren parte dunha familia e estaren reciprocamente relacionadas.

O comezo é doado

O noso manual xunta para a fase inicial todo o que é doado na nova lingua e evita así efectos negativos (resistencias, angustias, medos) no principiante. Concéntrase na adquisición da competencia receptiva (a lectura dun texto), proporcionando deste modo unha progresión rápida na aprendizaxe. Os estudantes experimentan a velocidade con que poden comprender unha lingua. EuroCom utiliza todos os efectos positivos para espertar e manter esperta a motivación, é dicir, o pracer da curiosidade –o pracer de descubrir como un detective–.

A economía da aprendizaxe é un tema para a autorreflexión. Preséntanse sistematicamente fórmulas dunha utilidade múltipla e de grande eficacia. No canto de engadir sucesiva e penosamente as linguas nun proceso de aprendizaxe que se demora a través de longos anos, accédese inmediatamente a un único sistema lingüístico no que todas as linguas se poden relacionar pola transferencia de significados de palabras ou de estruturas. Desde un punto de vista da economía da aprendizaxe, ollar para todas as outras linguas da mesma familia de linguas é de enorme importancia: restrinxirse a unha lingua tórnase un obstáculo e abrirse ás outras é unha satisfacción. Así, o estudante escapa ao dilema escolar: que a elección dunha ou de dúas linguas limite o acceso a outras.

Partindo do punto de vista da psicoloxía do ensino, EuroCom fornece unha nova interpretación dos 'erros', dándolles o valor de resultados de dedución parcialmente conseguidos que só cómpre mellorar. Así, ponse en evidencia o lado positivo do raciocinio dedutivo. A finalidade é conseguir unha aprendizaxe sen medo á sanción. EuroCom axuda á autoaxuda: con este método reflexiónase sobre a aprendizaxe de linguas e apréndese a aprender. Acádase dese xeito seguridade e créase o hábito de achegamento a novas linguas.

Unha utilidade práctica desde o principio

A competencia parcial receptiva que o estudante, con profesor ou sen el, pode desenvolver, sempre de maneira autónoma, a través da lectura (e ocasionalmente coa axuda dun dicionario) para obter coñecementos sólidos, tráelle desde o inicio unha utilidade comunicativa real: a competencia receptiva permite ler informacións en relación a ou procedentes do país na lingua orixinal. EuroCom implica unha relación directa coa cultura do país, pois desde o inicio a competencia receptiva conduce a coñecementos culturais ricos a través de textos auténticos do país en cuestión. EuroCom forma expertos en lectura que xa non dependen das traducións existentes.


Alén diso, a competencia da comprensión escrita é para o estudante adulto a base máis simple para acadar rapidamente, a través doutros medios unha competencia da comprensión oral. Esta competencia da comprensión oral ha permitir posteriormente acceder ás informacións televisivas de numerosos países. E tamén permitirá comprender directamente os europeos que falen as súas linguas e formar parte da conversa na propia lingua materna de os interlocutores teren adquirido tamén a competencia receptiva da nosa lingua. Este xeito de conversa funciona moi ben logo dalgúns minutos de familiarización e fai posible substituír a comunicación entre dous interlocutores nun inglés deficiente. (O recurso a unha lingua vehicular é aquí unicamente necesario se as competencias receptivas dos interlocutores non tivesen contrapartida). Esta forma de comunicación en linguas maternas podería constituírse como programa para todos os europeos, co lema: «saber escoitar».

Efectivamente, esta “comunicación en tándem” é o camiño máis doado para prepararse para un uso activo dunha lingua e para comezar a falar esoutra lingua que se oe permanentemente e que se comprende. Hoxe en día moitos europeos non saben a que dominio lingüístico os conducirá a súa vida ou a súa profesión. Unha competencia receptiva diversificada xa existente nunha ou en varias familias de linguas vólvese rapidamente, en caso de necesidade profesional no país destinatario, nunha competencia produtiva na lingua dese país.


Competencia lingüística europea

Só cando sexan tamén numerosos os europeos que coñecen as numerosas linguas europeas, Europa se volverá verdadeiramente europea desde o punto de vista lingüístico sen centrarse exclusivamente no inglés (ou un pouco no francés ou no alemán). A experiencia das semellanzas e das diferenzas existentes nas linguas europeas servirá de modelo de experiencia desta proximidade e alteridade que vivimos simultaneamente en Europa. Así, a curiosidade e a simpatía por aqueles que falan doutro xeito e que nos son estranxeiros pode ser máis facilmente conciliada coa nosa propia identidade.


A adquisición doada dunha competencia receptiva no interior da familia das linguas románicas é motivo suficiente para que a experiencia se amplíe a outras familias de linguas (xermánicas ou eslavas). O método EuroCom pode así adaptarse a outros grupos de linguas e de falantes: por exemplo, EuroComRom para anglófonos, EuroComRom para falantes de linguas románicas, EuroComGer para xermánicos. Finalmente, unha rede de manuais EuroCom, con peneiras mutuas para as tres maiores familias de linguas europeas, podería ser a clave para as linguas da maior parte dos 700 millóns de europeos.